wtorek, 13 października 2026

Książki - miłość ma

 Odkąd nauczyłam się czytać fascynowały mnie książki. Nie mogłam się im oprzeć. W mojej młodości nie zachwycały okładką ani  pięknym wydaniem. Często były to wydania "gazetowe" w formie zeszytów. Mimo to była we mnie wielka chęć czytania i kupowałam, gdy tylko pojawiło się coś interesującego, a kupowało się wtedy nie tylko w księgarni, ale również w kiosku z gazetami.

Wydaje mi się, że wcale nie czytałam dużo, ale zawsze czytałam. Za młodu sądziłam, że z książek można dowiedzieć się wszystkiego - o życiu, przyrodzie, technice, zdrowiu, historii - i nadal tak sądzę - a także przenieść się w świat wyobraźni razem z bohaterami powieści. 

Gdy brałam do ręki jakąś książkę, otwierałam ją, a po przeczytaniu kilku zdań od razu pragnęłam więcej i więcej. Nie wiem czy to jest normalne ?

Dziś widzę wyraźnie, że to mi nie przeszło, nie zniknęło, nie minęło z wiatrem. Książki cały czas mnie przyciągają, a właściwie to ja nie potrafię się bez nich obejść. Kiedyś postanowiłam sobie, że będę omijać księgarnie. To jednak nic nie dało, bo wcale nie trzeba wchodzić do księgarni, by nabyć coś do poczytania. Ba, nawet nie trzeba wychodzić z domu...

Problem jest w tym, że więcej kupuję niż zdołam przeczytać, więc moja pracownia powoli zamienia się w bibliotekę, w której na podłodze piętrzą się stosiki zakupionych przeze mnie ksiąg, bo na trzech regałach nie ma już miejsca.

A gdybyście widzieli jak ja się cieszę, gdy zakupię kolejną książkę ?  Nie, to jednak nie jest normalne ! Ginę w książkach ! 

W moim domu rodzinnym zawsze była biblioteczka z książkami.  Kiedyś w każdym domu była encyklopedia, z której się autentycznie korzystało, bo trzeba było wyszukać jakieś informacje potrzebne do szkoły, albo znaczenie jakiegoś słowa lub hasła do krzyżówki. Trzeba było wziąć to ciężkie tomiszcze w ręce, otworzyć i według alfabetu szukać na cieniutkich stronach tego, czego się potrzebowało. Potem przepisywać ręcznie do zeszytu na lekcję... Dziś wszystko zastępuje internet i sztuczna inteligencja, zwana AI ( ang. artificial intelligence) lub Chat-em GPT. Czy to dobrze czy źle ?

Czasem zdarza mi się, że muszę coś napisać lub tylko złożyć podpis i zastanawiam się jak ? Obecnie człowiek częściej ma do czynienia z klawiaturą niż z długopisem. Nie musi znać zasad ortografii, bo komputer sam wskaże błędy. Dobrze to czy źle ?

Wciąż powstają coraz to bardziej nowoczesne technologie, które ułatwiają dostęp do wiedzy. Nie zapominajmy jednak o tym, co było. To człowiek stworzył różne rodzaje pisma pisanego, by potem mogły powstać czcionki dostępne w komputerze. Wracajmy do kaligrafii, bo pisanie ręcznie ma wiele zalet: uczy skupienia uwagi, wpływa na poprawę pamięci i zwiększa kreatywność, a także redukuje napięcie mięśniowe. 

Pomimo że mam w domu wiele książek, a wśród nich encyklopedię, gdy potrzebuję się czegoś dowiedzieć wolę sięgnąć po telefon i wystukać hasło, którego szukam. Cóż ? To jest wygoda XXI wieku.





niedziela, 13 września 2026

Tczew i śpiewanie

 O mieście Tczew już kiedyś pisałam - tu i o warsztatach muzyki Gospel też. Dlatego dziś tylko wspomnę, że właśnie ponownie wróciłam z warsztatów, naładowana pozytywną energią i tryskająca radością.

Tak bardzo tego potrzebowałam... oddechu od codzienności, pełni radości i spontaniczności. Tym razem warsztaty trwały o jeden dzień dłużej, dlatego też miałyśmy trochę więcej czasu na spacery uliczkami miasta, na wypicie kawki w kawiarni, na rozmowy z "naszymi ludźmi".

To była moja ucieczka od zwyczajnych spraw. W telefonie ustawiłam   tryb samolotowy, by nikt nie zakłócał mojego wypoczynku.

Pierwszego dnia wieczorem odbyło się karaoke w sali klubowej Miejskiego Domu Kultury. Nigdy wcześniej nie byłam na imprezie karaoke. Było nas w tej sali około 60 osób - wszyscy śpiewający !

Do wyboru były piosenki z gatunku soul/pop z klimatem gospel oraz worship. Jeszcze nigdy nie bawiłam się tak dobrze. Nie tylko soliści śpiewali, ale cała sala śpiewała. Bujaliśmy się, klaskaliśmy, uderzaliśmy w tamburyna i grzechotki, a także tańczyliśmy. To była wielka manifestacja radości.

W następne dni było dużo pracy nad tekstem, muzyką i grą na tamburynach. Wieczorami, pomimo zmęczenia szliśmy na koncerty.

Jednego dnia był to koncert jazzowy Ewy Urygi, a innego był spektakl wykonany przez chórzystów z chóru Juventus z Tczewa pt. "Pieśni czarnych niewolników". Spektakl, który powstał 2 lata temu  do dnia dzisiejszego ewaluował i zamienił się w prawdziwe widowisko muzyczne, które sprawia, że w człowieku budzą się drzemiące głęboko emocje, a po policzkach płyną łzy.








Czuję, że mam w tym mieście wielką muzyczną rodzinę i będę do niej wracać.



czwartek, 13 sierpnia 2026

Serce za serce

 Zdarzyło się... tata jest u mnie !

Sama dążyłam do tego przez kilka lat, na przekór całej rodzinie, bo uważam, że 89- letniemu człowiekowi należy się opieka. 

Od wielu lat mieszkał sam, z dala od dzieci. Sam tak wybrał i chyba dobrze się bawił - do czasu. Zaczęło się kilka lat temu od upadku na rowerze, który zakończył się operacją, potem były trudności z chodzeniem i pan Parkinson. W końcu tata zapragnął, by być bliżej dzieci. A dzieci ?

280 km to zbyt duża odległość, by bywać u Niego często i wiedzieć na bieżąco co się dzieje. Jeździłam coraz rzadziej.

Były opiekunki - codziennie dwie. W rezultacie tata po raz kolejny przewrócił się w mieszkaniu i nie mógł wstać. Leżał tak cały dzień, bo akurat była niedziela i nikt tego dnia nie przyszedł. Trafił do szpitala w stanie dużego zaniedbania higienicznego, z krwawiącymi zmianami skórnymi na nogach. To mnie najbardziej zabolało. Poczułam, że teraz jest czas, by ponownie stoczyć batalię z rodziną i własnym mężem odnośnie opieki. 

Udało się ! Jest u mnie i sobie mieszkamy. Wózek, pampersy, podkłady, maści, leki, zastrzyki  - to nasza codzienność. 

Jest dobrze, tylko jestem trochę zmęczona. Tata zadowolony, że ktoś przy Nim jest. Kiedy ponownie podupadł na zdrowiu zawiozłam Go do szpitala w Koszalinie. Tam przez ordynatora oddziału zakaźnego i pielęgniarki został objęty holistyczną opieką. Taki lekarz i taki człowiek jak doktor Jacek zdarza się niezwykle rzadko. 

Od samego początku podawał tacie rękę. Nie wykluczał Go w rozmowach dotyczących zdrowia. Rozmawiali na różne tematy, takie jak; sztuka, filozofia, języki obce, historia.

Wdrożył leczenie, które przyniosło pożądany skutek, a gdy stan taty zaczął się poprawiać zlecił rehabilitację. Jeszcze podczas pobytu w oddziale codziennie przychodziły do taty dwie rehabilitantki, które  usprawniały motorykę ciała taty .

Przed końcem pobytu w szpitalu Pan ordynator podał mi rękę i podziękował za to, że opiekuję się tatą oraz za współpracę. Takie zachowanie powinno być normą i nie powinno nikogo dziwić, a jednak...

W podziękowaniu wykonałam serce dla Pana Ordynatora.

Na zdjęciach - kolejne etapy pracy. Najpierw - podkład, potem układanie elementów strukturalnych z zastosowaniem masek, przyklejanie, pryskanie mgiełkami, mazanie woskami i efekt końcowy: "Znajdź radość każdego dnia !"












środa, 29 lipca 2026

Kartka na "18"

Przez długi czas nie tworzyłam kartek i nie było mi z tym źle. Niedawno koleżanka poprosiła mnie o kartkę na 18 Urodziny dla siostrzenicy.
Jak ten czas szybko płynie ? Pamiętam małą Amelkę jak dopiero co przystępowała do Pierwszej Komunii Świętej - robiłam wtedy zaproszenia, a tu już osiemnastka !?
Amelia to dziewczyna o wielu pasjach. Kocha muzykę i zwierzęta, śpiewa i dużo czyta. Okazało się, że i tym razem intuicja mnie nie zawiodła, bo kolor niebieski to Jej ulubiony.









środa, 24 czerwca 2026

Jestem tutaj

 Nie wiem co mam dziś powiedzieć... zatkało mnie. Po mojej długiej nieobecności w blogowym świecie otworzyłam komputer i okazało się, że ktoś tu zagląda, ktoś na mnie czeka, ktoś dopytuje czy u mnie wszystko w porządku ? 

Naprawdę nie spodziewałam się tego. 

Niedługo minie rok odkąd jestem w terapii. Postawiłam na siebie i czuję się z tym dobrze. Przestałam zaglądać na blogi i ulubione strony, by nie mieć zbyt dużo na głowie. Teraz bardziej otwieram się na ludzi i na świat - taki, który mogę dotknąć i doświadczyć osobiście, a nie tylko przez ekran komputera. 

Nadal jeżdżę na rowerze i na rolkach. Trochę więcej pracuję w ogrodzie i bardziej systematycznie niż kiedyś.

Mało czasu spędzam w pracowni. Wstyd się przyznać, ale prawie wcale tam nie zaglądam. Ubolewam nad tym, że nie znajduję czasu na prace ręczne.  Zauważyłam, że moje życie wyszło poza pracownię. Skupiam swoją uwagę na czymś innym.

Maj był cudny ! Jabłoń ozdobna zakwitła w moje urodziny, a ja własnoręcznie upiekłam i ozdobiłam tort borówkami - nigdy wcześniej tego nie robiłam.







Konwalie - już zawsze będą mi się kojarzyły z moimi urodzinami :)




Teraz bardziej niż kiedykolwiek zdaję sobie sprawę z tego, że jest na świecie piękno, które zachwyca. Wystarczy tylko wyjść z domu ! Zobaczcie jak lśni woda w niewielkim strumyku, gdy odbijają się w nim promienie słońca.



Rośliny w ogrodzie zawsze są dla mnie wielką radością i niespodzianką.






Pierwszego czerwca zakwitł obficie lilak Meyera, który u nas często przymarza.



W ostatni dzień maja wzięłam udział w Nightskating Koszalin. Był to przejazd rolkarzy i wrotkarzy ulicami miasta. Bardzo chciałam to zrobić. Pojechałam bez rozgrzewki i bez kasku. Zakończenie trasy było dla mnie trudne, bo trzeba było zjechać po długiej i dość stromej górce. Upadłam 2 razy, ale za każdym razem podnosiłam się i chciałam jechać dalej. Niestety ochroniarze nie chcieli mieć mnie na sumieniu i sugerowali zejście z trasy. Pewnie mieli ubaw, że starsza pani  wybrała się na taką trasę. Pomimo tych przygód jestem zadowolona z siebie, bo spełniłam swoje małe marzenie.



Kochani !!! Pozdrawiam Was i ściskam mocno :)
Dziękuję za to, że jesteście i zaglądacie :)
Zmobilizowałyście mnie do napisania tego posta - na gorąco !
Dziękuję z całego serca !!!